Ja, ja, ja, mensen. IK ZIT IN NEW YORK! Met zo’n 80kg aan bagage ben ik gisteren vol zenuwen, spanning en opwinding het vliegtuig in gestapt. Mijn vader en ik waren ge-upgrade, dus wij hebben heerlijk business class gevlogen. Dat is voor mij geen alledaagse bezigheid, dus ik heb daar wel van genoten haha. Helaas had ik vrijwel de hele reis enorme last van buikpijn, wat de pret toch een beetje heeft bedorven, maar gelukkig kon ik wel allemaal leuke films kijken en languit liggen.
Gelukkig ging het bij aankomst weer een stuk beter. De immigratie verliep enorm vlot. Er stond maar een kleine rij en ondanks dat ik in bezit was van een visum (waarvan ik verwachtte dat dat iets meer tijd kostte), stonden mijn vader en ik binnen no-time in de aankomsthal. Daar haalde onze transfer ons op (met zo’n bordje waarop mijn naam heel merkwaardig gespeld stond, iets van ‘Wilenjm’) en bracht ons naar het hotel waar ik nu ben. Prima hotel, moet ik zeggen. Klein, maar zeer hip en stylish en goed gelegen. Na even douchen en dergelijke hebben wij nog snel wat gegeten bij de buren, wat een Belgisch restaurantje bleek te zijn en het menu dus deels in het Nederlands. Mijn vader kreeg zelfs mayonaise bij zijn friet.
Het is nu 5:09 ’s ochtends en uiteraard ben ik klaarwakker, want voor mijn gevoel is het al na elven. Zo gaan mijn vader en ik even fitnessen in de health club van het hotel (wat vrij weinig voor schijnt te stellen, dus ik ben benieuwd) en dan na het ontbijt natuurlijk: SHOPPEN in Soho.
Een van de dingen waar ik veel mijn tijd aan wil besteden als ik in New York ben, is uiteraard kopen. Kopen kopen kopen. Jurkjes, gebreide truien, wedges, tassen, clogs, blouses, grote shawls, opvallende kettingen, spijkerbroeken, cargo-broeken, vintage spul en ga zo nog maar even door. In mijn super schattige ’New York Journal’ die ik van mijn tante voor mijn verjaardag heb gekregen (een heel lief boekje getiteld ’New York Journal’) heb ik al bladzijdes en bladzijdes volgeschreven met leuke winkels en hun adressen. Ook heb ik al vele leuke online shops toegevoegd aan mijn favorieten (ook al noem je dat “bladwijzers” in de wereld van Apple). Bij minstens tien paar schoenen heb ik al gezegd: deze ga ik so-wie-so kopen.
Ja, so-wie-so kopen, maar van welk geld? Als ik mijn ouders moet geloven, zal ik nou niet bepaald als een vorstin leven als ik in Amerika zit. Ze schoten zelfs in de lach toen ik vertelde dat mijn school (Kaplan Aspect) mij in een foldertje adviseerde een budget van $250 per week aan te houden. Ja, $1000 per maand is ook een beetje aan de ruime kant, maar als dat nodig is, vind ik dat dat nodig is. Nu nog mijn ouders daarvan overtuigen…
Zelf werk ik niet, dus ik heb ook met mijn eigen geld geen fortuin te besteden. Ik heb natuurlijk wel veel gespaard en God weet wanneer de laatste keer was dat ik uitging, ik mocht simpelweg geen geld meer van mezelf uitgeven. Dat heb ik ook heel erg goed gedaan. Al het geld dat ik aan oppassen had verdiend ging in mijn speciale envelopje en dat ik mijn portemonnee per ongeluk in Domburg had achter gelaten was een goede stok achter de deur (maar wel een beetje dom). Al met al zal ik alsnog - zonder een vakantiebaantje - met zo’n €1100 vertrekken, wat neerkomt op een slordige $1400. Niet slecht, al zeg ik het zelf. Hoewel ik er nog steeds met geen mogelijkheid mijn al vrij lange wensenlijstje mee zou kunnen betalen.
Dus als iemand in een gulle bui is en de enorme behoefte heeft een lief, jong meisje te steunen in haar avontuurlijke reis naar The Big Apple, wees niet verlegen en stuur gerust even een mailtje. Geen enkel probleem! Wie weet neem ik zelfs een hip ‘I heart NY’-shirt voor je mee. Als ik het kan betalen dan…
Ik sport vaak, vind ik. Ik ben vijf keer per week te vinden in de sportschool en vaak loop ik ook nog samen met een vriendinnetje op maandagavond hard. Omdat ik zo vaak in beweging ben, heb ik nooit spierpijn. En ook toen ik nog minder sportte dan dat ik nu doe, had ik er nooit last van. Ik ken het gevoel zelfs niet.
Nou, maak van dat ‘ken’ maar de verleden tijd, want op dit moment weet ik héél erg goed hoe spierpijn voelt. In mijn beide bovenbenen. Het is vreselijk. Gaan zitten is een kwelling. Hetzelfde geldt voor het weer opstaan. Als ik iets laat vallen voelt het alsof mijn leven voorbij is; ik moet dan namelijk gaan hurken om het op te rapen. En hurken is rampzalig. De pijn die dan door mijn benen schiet is onbeschrijfelijk. Je kan vast wel begrijpen dat toen ik vandaag op een apparaat zat dat mijn bovenbeenspieren trainde, ik verging van de pijn. En dan ook nog eens te bedenken dat dit de derde dag is dat ik met deze kwaal moet leven.
Hoe komt het? Dat begrijp ik zelf ook nog niet echt. Ik heb maandag dat bovenbeenapparaat weer sinds tijden gedaan, dus misschien was ik het niet gewend. Maar de gewichten stonden op een enorm lichte stand en bovendien train je de spieren waar je ook mee fietst en fietsen doe ik vaak genoeg, dus mijn spieren waren nou niet bepaald in de steek gelaten.
Eigenlijk is hoe ik aan die spierpijn kom ook helemaal niet de vraag die ik mezelf zou moeten stellen. Eerder: HOE KOM IK ER IN GODSNAAM VANAF?
Meerdere keren kwam mijn reis naar New York naar voren, maar er bleven vragen komen wat ik daar nou eigenlijk precies zal gaan uitvoeren. Dat zal ik dan maar met groot plezier uitleggen.
Donderdag 9 september, dus al over 25 dagen, vertrek ik samen met mijn vader vanaf Schiphol naar New York City. Mijn vader zal tot en met zondag mij vergezellen in mijn tweede kennismaking van New York (in 2008 was mijn eerste). Dan is het tijd voor mij om op eigen benen te staan. Ik zeg mijn vader adieu en zal dan de komende zes maanden verblijven in Hotel New Yorker, waar plek is gemaakt voor kleine studentenkamertjes. Ik deel mijn kamer met een nu nog voor mij onbekend kamergenootje. Elke dag bid ik voor eentje die geen vieze lange zwarte haren achter laat in de douche, mijn grootste nachtmerrie.
Vanuit het hotel zal ik gewoon vijf dagen in de week naar school gaan. Nou ja, gewoon… Mijn school ziet er iets anders uit dan de gemiddelde HAVO/VWO middelbare:
Mijn school zit inderdaad in het beroemde Empire State Building, ter hoogte van de 63e verdieping. Een geluk dat ik geen last heb van hoogtevrees. Ook mijn vakken zullen minder gevarieerd zijn dan in Nederland. Het enige vak dat ik krijg is namelijk Engels. Engels lezen, Engels luisteren, Engels schrijven, Engels spreken. Zelfs Business English, daar heb ik zelf voor gekozen. Uiteindelijk zal ik in december een examen moeten afleggen en hopelijk heb ik dan daarna mijn zogenaamde Cambridge-certificaat in handen.
Dan is het kerstvakantie, voor mij voor drie weken. In plaats van naar Nederland te komen, vertrek ik waarschijnlijk alleen naar Costa Rica, waar ik mijn ouders en zusjes zal treffen.
Daarna is het tijd voor een nieuwe stap: hoogstwaarschijnlijk twee maanden stage lopen. Wederom in New York. Wat en waar kan ik je nog niet vertellen, dat zal ik daar regelen met mijn school.
Op 5 maart 2011 land ik weer op Neerlandse bodem en zit mijn reis erop. Dan heb ik hopelijk de meest geweldige tijd van mijn leven achter de rug, heb ik een heleboel nieuwe vrienden gemaakt en is Chace Crawford mijn boyfriend. En spreek ik natuurlijk vloeiend Amerikaans.
Dat is dus mijn plan. En natuurlijk zal ik jullie zo vaak mogelijk up to date houden met mijn avonturen in The Big Apple. Of ik zin heb? Ik kan nu al nauwelijks meer slapen.
Ik ben terug! Nou, eigenlijk al heel lang, maar ik heb nog niet echt de behoefte gehad te bloggen, dus dat heb ik dan ook niet gedaan. Mijn vakantie was prima. Niet meer niet minder. We zaten echt werkelijk in een prachtig huis met prachtig uitzicht in Spanje (foto’s komen eventueel ooit nog), maar ik zat, en zit, gewoon niet helemaal lekker in mijn vel. Desalniettemin blijven vakanties leuk als het eten lekker is, de zon schijnt en je genoeg boeken hebt om te lezen (ik heb vandaag mijn zevende boek deze zomer uitgelezen).
Eigenlijk had ik nog steeds niet echt de drang om 7thmorning.com te bezoeken, maar bij het zien van dit filmpje wist ik: dit moet ik posten! Ik ken James en Dave Franco niet echt goed, behalve dat ik weet dat ik verliefd ben op Dave, maar dit filmpje was gewoon zo leuk dat ik nu zeker weet dat Dave de ware voor mij is. Ik snap eigenlijk niet wat dit filmpje zo leuk maakt, maar de broederliefde is gewoon een genot om naar te kijken (en hun knappe gezichtjes werken natuurlijk ook wel mee). En zou Dave Franco ook niet een perfecte Edward Cullen zijn? Als het eerste filmpje is afgelopen volgen er nog vier dus gewoon even blijven wachten en dan zie je het vanzelf. Enjoy!
Wij heten jou, o zo geachte bezoeker, van harte welkom op ons prestigieuzedomein slash plekje waar we onze dagelijkse
dosis rotzooi dumpen die 7thmorning.com getiteld is. Door te bloggen over fashion, muziek, films en ons dagelijks leven proberen
wij jou enigzins up-to-date te houden met onze buitengewoon interessante levens. En mocht je afvragen: waarom 'wij'? Nou, omdat we
met 'wij', wij bedoelen. Lisanne en Willemijn. Wij, eigenaressen van 7thmorning.com.
willemijn@7thmorning.com
Op elke vraag weet ik wel een antwoord (te verzinnen). Vraag dus maar raak. Gewone babbeltjes zijn uiteraard ook toegstaan,
maar let wel: gewone.
lisanne@7thmorning
Zonder contacten ga ik dood. Mail mij! Ik heb namelijk geen vrienden.
De tweede layout in het nieuwe straatje, nummer eenentwintig in de geschiedenis van 7thmorning.com. Een vrij toepasselijke header waar
vrij weinig uitleg bij nodig is: wij (ja, wij zijn het echt), zittend in het zonnetje (hoewel die niet getekend is, maar dat verklaart het
feit dat wij zonnebrillen op ons hoofd hebben en in shortjes gekleed zijn) werkend aan onze blog. Dit maal weer getekend door Willemijn.
De quote die ook in de header te vinden is komt van Disney-ster Demi Lovato. Lekker cheesy, maar ach, dat heeft toch ook soms zo zijn charme?
