Een enkel zonnestraaltje kan bij mij direct voor een explosieve moodswing zorgen. Vooral een enkel zonnestraaltje na maanden en maanden van bewolking, sneeuw en ijzel. Ik was vergeten hoe lang ik de zon heb moeten missen, maar het geluk dat ik ervaarde toen ik dat kleine beetje warmte voelde, kon alleen maar betekenen dat die zonloze periode absurd lang is geweest.
Want, ja, de zon heeft mij de afgelopen dagen toch een bepaalde vorm van vrolijkheid gebracht. Ondanks dat ik nog steeds met dikke shawl en bontgevoerde wanten dagelijks mijn koude route naar school - en weer terug - fiets, geeft de zon mij een flinke dosis lentegevoel mee.
Ik denk dat ik namens heel Nederland spreek als ik zeg dat ik de winter meer dan beu ben en dat het nieuwe seizoen maar niet te lang op zich mag laten wachten. Ik wil mijn lentegevoel van de afgelopen dagen de komende maanden continueren, alstublieft.
Over Nederland gesproken, een kort vraagje. Heb jij - als je achttien jaar bent of ouder tenminste - gister je stem uitgebracht? En zo niet, waar had je op gestemd als je wel had gemogen? Niet dat ik me er zo in heb verdiept, maar mij spreken VVD en D66 toch het meeste aan. En stomme PVV, tweede van Den Haag. Waar gaat het met ons land naartoe? Ik schaam me diep.
Weer een trailer die ik steeds opnieuw kan bekijken. Hij is niet nieuw - de trailer, maar ik vond hem waardig genoeg om hem nog even te posten. Zelfs ik, die een hekel heeft aan de zuiderlijke stem van Miley Cyrus, wil deze film bekijken. Nicholas Sparks (de auteur van The Last Song, Dear John en welbekende The Notebook) maakt met zijn schrijftalent de wereld een stukje mooier. En armer, want die verdomde bioscoopkaartjes lijken met de dag duurder te worden.
Ik moet toegeven: als zo’n Nederlandse Nicolien Sauerbij opeens bij snowboarden een gouden plak binnenhaalt (de honderdste in Nederlandse historie bovendien), komt de vaderlandsliefde weer in mij naar boven. Oranje boven! Zijn jullie enigzins betrokken bij de Spelen in Vancouver?
En, zoals beloofd, de gevolgen van mijn drang tot winkelen in Amsterdam vastgelegd op camera:
Wat het met mij en het bloggen op dit moment is, weet ik niet. Ik heb gewoon niet echt zin, denk ik. Dat is natuurlijk een enorm slecht excuus voor mijn afwezigheid, maar ik blog voor mijn lol en als ik geen zin heb om te schrijven hoef ik mij er niet tot verplicht te voelen, toch?
Echter voel ik dat op dit moment wel een beetje, dus daarom hier een blogje. Waarover, is dan nog de vraag. Ik zit saai alleen thuis, want iedereen is op wintersport en ik dit jaar jammer genoeg niet (een lang verhaal, maar het komt erop neer dat mijn vader sinds drie weken directeur is bij een bedrijf en dus niet zo snel al met vakantie wil), ik kan mijn camera niet vinden, dus ik kan ook mijn prachtige aanwinsten van gisteren in Amsterdam niet vastleggen en aan jullie tonen (dat doe ik wel zo snel mogelijk, want ik ben er zo blij mee!).
Na een tijdje hopeloos nadenken over een onderwerp dat enigzins blogwaardig is, heb ik de moed opgegeven en ben een beetje doelloos gaan rondkijken op één van mijn favoriete website. En dat was best een leuke bezigheid. Dus toen kreeg ik mijn ingeving, mijn lampje boven het hoofd, mijn inspiratie, hoe je het ook wil noemen. Ik vertel gewoon lekker wat over Tumblr’s I loved you forever.
Ideaal voor als je je verveelt of voor als je gewoon een beetje vrolijk wil worden. Minder geschikt voor mensen met een zwak voor studieontwijkend gedrag of een streng eetregime, zoals ik. Er worden foto’s, plaatjes, quotes en af en toe een filmpje gepost van diverse onderwerpen. In ieder geval is het meisjesachtig. Mode, make-up, celebrities en echt watertande lekkernij (wat een woord). Elke keer als ik erop kijk, krijg ik de onverweldige neiging mijn hele gezonde leefstijl te verwerpen en een oreotaart met chocolatechip-milkshake en pancakes met caramelsaus te maken. En een Chaneltas te kopen - maar dat wil ik altijd al.
Nogmaals sorry voor alle afwezigheid. Ik ga eraan werken!
It’s a dream come true. Mijn favoriete series gaan samenwerken! Gossip Girl en The Vampire Diaries, de perfecte combinatie. Leighton Meester als bitchy vampire en Paul Wesley als rijke God op de Upper East Side. Ik kan niet wachten.
En ja, ik heb even voor twee weken niet geblogd. Waarom? Vraag het niet aan mij. Dat is ook niet belangrijk. Ik ben weer terug en daar gaat het om. Toch?
Vrijdagmiddag bij Duits. Vriendinnetje, we noemen haar even voor het gemak A., zit al. Ze zit aan de buitenkant van twee tafels die tegen elkaar staan, als je snapt wat ik bedoel.
Ik: “Hé, A. Kan ik even naast je komen zitten?” (of iets in die richting)
A.: “Sorry, ik vind het chiller om alleen te zitten. Dan heb ik meer ruimte. Ik ga toch alleen maar iPod luisteren.”
Ik kon er opzich vrede mee hebben en ging achter haar zitten. Toen kwam een jongen, we noemen hem dan even B., naar haar tafel gelopen. Ik moet hierbij wel zeggen dat hij niet extreem knap is en dat zij nooit interesse in hem heeft getoond, of iets in die richting.
B.: “Hé, A. Kan ik even naast je komen zitten?” (of iets in die richting)
*A. schuift een plekje op.*
A.: “Natuurlijk.”
Ik weet dat ik me er niets van aan moet trekken, het is maar een Duitse les, nota bene het achtste uur. Maar toch, ik trek het me wel een beetje aan. Het is toch apart. Toch?
Wij heten jou, o zo geachte bezoeker, van harte welkom op ons prestigieuzedomein slash plekje waar we onze dagelijkse
dosis rotzooi dumpen die 7thmorning.com getiteld is. Door te bloggen over fashion, muziek, films en ons dagelijks leven proberen
wij jou enigzins up-to-date te houden met onze buitengewoon interessante levens. En mocht je afvragen: waarom 'wij'? Nou, omdat we
met 'wij', wij bedoelen. Lisanne en Willemijn. Wij, eigenaressen van 7thmorning.com.
willemijn@7thmorning.com
Op elke vraag weet ik wel een antwoord (te verzinnen). Vraag dus maar raak. Gewone babbeltjes zijn uiteraard ook toegstaan,
maar let wel: gewone.
lisanne@7thmorning
Zonder contacten ga ik dood. Mail mij! Ik heb namelijk geen vrienden.
De tweede layout in het nieuwe straatje, nummer eenentwintig in de geschiedenis van 7thmorning.com. Een vrij toepasselijke header waar
vrij weinig uitleg bij nodig is: wij (ja, wij zijn het echt), zittend in het zonnetje (hoewel die niet getekend is, maar dat verklaart het
feit dat wij zonnebrillen op ons hoofd hebben en in shortjes gekleed zijn) werkend aan onze blog. Dit maal weer getekend door Willemijn.
De quote die ook in de header te vinden is komt van Disney-ster Demi Lovato. Lekker cheesy, maar ach, dat heeft toch ook soms zo zijn charme?
